sO glad for my friend. just wanna say.....i am sooooooo glad yet fascinated (mOOOre than that) for one of my closest friends, jayson ty or azon as we call him.

thinking of him as like the submissive with this near-to pessimistic viewpoint when it comes to relationship. well, in his case, he thinks too much like "baka walang magkagusto sa akin" or worrying if somebody will like him the way he is.

cool for him, he's enjoying the company of his 'now friends, tomorrow ???'. haven't heard of the status or how it started.... but im so glad for him. well, in this world, nothin is really impossible. one to one is what i believe in. one for you and one for me. ;)

naiinis lang ako sa sarili... what am i doin to myself? what do i want to achieve? what's happening to me?

grrrrrrr....... no room for "overlooking" mistakes. face it joms!

nginiig...

Mayo 3, 2006...miyerkules ng gabi...pasado alas-nuwebe ng gabi ng napagdesisyunan na namin (ako, dayan at jhing) umuwi mula sa opisina. wala ng tao sa ikalawang palapag ng opisina kungdi kaming 3 na lamang. di inaasahan, dumating si sir lito at nagkataong kinausap nina dayan at jhing. Nang di ko namamalayan, sa kasarapan ng paguusap nila, di ko nabatid na tanging ako na lang pala ang nagiisa sa palapag na iyon. (samaktuwid, bumaba na pala sila at doon na nila ako hihintayin). pagkapatay ng aking kompyuter, minabuti kong tingnan ang printer at kompyuter kung saan ito nakakabit. Sa di inaasahang pagkakataon, naulinigan ko ang isang "kalansing" o tunog na wari'y nangagaling sa loob ng kwarto ng aking boss. batid ko na ang tunog ay di nagmumula sa fax machine. sa hinalang baka may daga o tao pa, tiningnan ko ito...ang resulta? wala ni hayop o kung ano man. dahilan nga sa akala'y ako'y di pa nakapatay ung printer at ung kompyuter, tiningan ko muli ito..para bagang "double check". muli, ang tunog ay aking narinig. sa pagkakataong ito, minabuti kong lumapit ng kaunti upang tingnan ang kwarto. ang resulta? kita ko ung keyboard na kusang gumagalaw/pumipindot. di ko na minabuti titigan pa o magtagal bagkus ay tumakbo ako at napasigaw ng ...haaaa....ayoko na!!!!!!!!!! dali-dali akong bumaba ng hagdanan at duon ko lang tlga napagtanto na wala na nga talaga akong kasama sa itaas. halos mamula at di ko maintindihan ang aking namasdan.

tumataas pa rin ang aking balahibo habang isinusulat ko ito. ayoko na munang maiwan mag-isa sa opisina habang ang mga alaala ng aking karanasan ay sariwa pa. sana nga namalikmata lang ako...pero sinasabi ng aking utak...parang hindi..haayyy buhay..